kibubu teliko

Σάββατο, 01 Μαρτίου 2014 15:26

Πολυμορφικό τέρας

Written by
Rate this item
(0 votes)

lefteris-eleytheriou

Του Λευτέρη Ελευθερίου

Στο Facebook έχεις την ευκαιρία να διακρίνεις τον λόγο που η Ελλάδα δεν έχει αργία τη μέρα της απελευθέρωσής της από τους Γερμανούς. Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, τότε που κανονικά θα έπρεπε να γίνονται μεγάλες πολύχρωμες παρελάσεις στους δρόμους, γέροι να καπνίζουν, κορίτσια να φοράνε τα τζινάκια τους και να περπατούν με τις σχολικές τσάντες τους, ζευγάρια να ντύνονται ναύτες και νοσοκόμες και να δίνουν γλωσσόφιλα στη μέση του δρόμου. Θα ήταν εκπληκτικό θέαμα, ένα φεστιβάλ το οποίο θα μπορούσε να προσελκύσει τουρίστες. Θα γινόταν στην Ακρόπολη, στη Διονύσου Αρεοπαγίτου, τους μαγικούς αθηναϊκούς πεζόδρομους, στην Πλάκα, υπό το φως των προβολέων.

Στα παραδοσιακά χωριά. Θα έπαιζε δυνατή μουσική από τα μεγάφωνα, Βέμπο και ρεμπέτικα, το «βάζει ο Ντούτσε τη Στολή του», το «Άξιον Εστί» και το «Παράξενη Κοπέλα». Θα κρατούσε ως το βράδυ και θα έβγαιναν πλανόδιοι με καραμέλες και σουβλάκια στο πόδι. Μέσα στο Καλλιμάρμαρο, οι σκουπιδιάρηδες θα έπαιζαν ποδοσφαιρικό παιχνίδι με τους νυχτοφύλακες, το οποίο θα έλεγε με τους νικητές να κερνούν τους ηττημένους σε ουζερί, στο οποίο οι κόρες των μαγαζατόρων θα φορούσαν την ποδιά τους και θα εκτελούσαν χρέη σερβιτόρων. Για μία μέρα τον χρόνο, θα γινόταν ένα φεστιβάλ που θα αφορούσε στην απελευθέρωση της Ελλάδας και όλου του κόσμου από τα πολεμικά δεσμά. Όχι μόνο από εκείνα των Γερμανών, αλλά από τα πολεμικά: την εξάρτηση από την εξουσία, την κατάχρηση βίας, τη μισανθρωπιά.

Δεν γίνεται. Διότι εκείνη ακριβώς η μέρα της απελευθέρωσης είναι η πρώτη μέρα του εμφύλιου πολέμου που έπληξε την Ελλάδα. Ο πόλεμος και η Λαμπέτη, η Καρέζη, η Αλίκη, ο Χορν, ο Ηλιόπουλος, που είναι ένα κινητό Imagine. Η ζωή που δεν ζήσαμε εμείς και οι πρόγονοί μας και, πια, αγκυροβολημένοι στην πιο ξεπεσμένη ακτή του κόσμου, εκεί που οι αόρατες σαρκοφάγες φυλές έχουν ήδη βγάλει τις κατσαρόλες τους, πνιγόμαστε με το ίδιο το αίμα μας.

Πλέον, έχουμε πολλή τοξικότητα μέσα μας. Γάμησέ τα τοξικότητα. Ίσως είναι επειδή κρυβόμαστε πίσω από τον υπολογιστή και η ραδιενέργειά του μας δημιουργεί επιθετικότητα. Δεν μπορούμε να χαρούμε ως αυτόχθονες στη Γη της Χαράς. Χαιρόμαστε μόνο όταν εξοργιζόμαστε, όταν βρίζουμε τον άλλο.

Το κείμενο είναι αμιγώς αθλητικό: πριν από 18 χρόνια περίπου, πριν η τοξικότητα της μόνης χαράς που ως ενήλικας νιώθω και ντρέπομαι, δηλαδή της λύπης του άλλου, είχα παρακολουθήσει όλη εκείνη την εκπομπή του Παύλου Τσίμα όταν έφερε την ομάδα του Παναθηναϊκού του 1971 σε ένα ανεπανάληπτο pre-gameshowλίγες ώρες πριν ξεκινήσει ο ημιτελικός με τον Άγιαξ στο Άμστερνταμ για το ChampionsLeague. Ο Απρίλης του 1996 ήταν ο κορυφαίος μήνας ελληνικού συλλόγου στην ιστορία: ο Παναθηναϊκός είχε νικήσει 1-0 την ΑΕΚ με την κεφαλιά-ψαράκι του Μπορέλι και όδευε προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος, είχε νικήσει πριν τον Άγιαξ, με το γκολ του Βαζέχα και είχε κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο μπάσκετ, το τελευταίο πριν η διοργάνωση ονομαστεί Ευρωλίγκα.

Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο ψάχνεις σημείο αναφοράς. Οι Παναθηναϊκοί στο σχολείο- όποιο κι αν ήταν το στυλ τους- φέρονταν στους μαθητές άλλων ομάδων σαν να ήταν παρείσακτοι, με μία τρόπον τινά εφηβική κατανόηση, δηλαδή μία φράση η οποία στον αληθινό κόσμο δεν γινόταν να υπάρχει. Αυτό στην καρδιά ενός εφήβου δημιουργεί σύμπλεγμα, τέτοιο που τελικά γίνεται πραγματικότητα όσο μεγαλώνει. Πίσω από τον υπολογιστή, όμως, ή κραδαίνοντας το κάγκελο και πετώντας το στον «εχθρό», αυτό το σύμπλεγμα εκχυδαΐζεται. Και οι περισσότεροι γίνονται ανθρωπάκια.

Είναι, αλήθεια, τόσο απογοητευτικό. Δεν υπάρχει καμία ενοχή στο να υποστηρίζεις την ξένη ομάδα στα Κύπελλα Ευρώπης, δεν είναι καν κάποιο αδίκημα αφού δεν το αισθάνεσαι έτσι. Φίλος έχει φύγει από το μαγαζί που βλέπαμε τον δεύτερο προημιτελικό του ChampionsLeagueτου 2002, της Μπαρτσελόνα με τον Παναθηναϊκό, στο 80’ και έκανε βόλτες για να μην βρεθεί μπροστά στην περίπτωση να δει τον Παναθηναϊκό να βάζει δεύτερο γκολ και να πηγαίνει στα ημιτελικά της διοργάνωσης. Ο υπογράφων έχει κάνει βόλτα το οικοδομικό τετράγωνο στο παιχνίδι του «Ολντ Τράφορντ», πάλι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, λίγη ώρα αφού ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος έπιασε το πέναλτι του Ρούουντ φαν Νίστελροϊ, επειδή δεν μπορούσε να βλέπει. Δεν μπορείς να αρνηθείς στο συναίσθημα ή τον τρόπο που ανατράφηκες να διαχειριστεί τις καταστάσεις για λογαριασμό σου, ειδικά όταν βλέπεις αθλητισμό, αλλά μπορείς να μη γίνεσαι τόσο κρετίνος ώστε να μην έχεις τη δυνατότητα να χαρείς τη νίκη της ομάδας σου ενώ συμβαίνει για να σε κάνει να χαρείς με την ομάδα σου.

Πρέπει να σέβεσαι τον πόνο του άλλου, ένας fairplayπου κανείς δεν τηρεί. Αν θέλεις να τον κοροϊδέψεις στις ήττες, πρέπει να αφήσεις τη μέρα να περάσει. Το πείραγμα να είναι γλυκό.

Προφανώς, δεν υπάρχει καμία συμβουλή για αυτό. Απλώς με όλα αυτά, τη μανία με την πίκρα των «αλλόθρησκων», τη μήνη των «αλλόθρησκων» με την ομάδα σου, τη διαδικασία μίσους που μπαίνεις και καταλήγεις, τελικά, να είσαι οχετός, χάνεις την ανθρωπιά σου. Ο αθλητισμός και οι ομάδες είναι καταστάσεις για τις οποίες μπορεί να τσακωθείς. Επηρεάζουν τη ζωή σου.

Αλλά περισσότερο επηρεάζουν την ανθρωπιά σου. Ένα πρωί θα σηκώσεις το κεφάλι σου και θα διαπιστώσεις ότι είσαι ένα τερατούργημα: ο θυμός σου, που την ώρα της Μεγάλης Έκστασης είναι μία σειρήνα με το κεφάλι έξω από το νερό, είναι στην πραγματικότητα ένα πολυμορφικό τέρας, με όλες τις μορφές του τουλάχιστον αηδιαστικές. Και θα είναι αργά ρε γαμώτο.

Read 832 times Last modified on Τρίτη, 04 Μαρτίου 2014 13:54

deseo teliko

boskopoula teliko

Uhair ingalatsi