kibubu teliko

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014 23:21

Η μάχη των φύλων (τρια)

Written by
Rate this item
(0 votes)

leyteris-eleytheriou

Μερικές ελληνικές ταινίες έχουν ένα γλυκό άρωμα, από αλλοτινούς καιρούς, που μπορείς να το μυρίζεις ακόμα και αν δεν έχεις ζήσει τις εποχές στις οποίες απευθύνεται. Ο λόγος μπορεί να γίνεται για την προγονική μνήμη, για καταστάσεις που πέρασαν μέσα από το αίμα- και ενδεχομένως το γονίδιο- σε σένα, που είσαι το νέο ρίμιξ ενός πανάρχαιου τραγουδιού. Υπάρχουν κάποιες νέες ελληνικές ταινίες που στριμώχνουν ακόμα και κάποια σημαίνοντα γεγονότα της ελληνικής ιστορίας τον 20ο αιώνα και που τα αποδίδουν προσωποκεντρικά, μέσα από ιστορίες που συμβαίνουν σε χωριά ή σε πόλεις. Μέσα από τα μάτια των παιδιών.

Η «Χορωδία του Χαρίτωνα» είναι μία από αυτές τις ταινίες. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Γιώργος Χωραφάς είναι πολύ ιδιαίτερος. Μιλάει ρώσικα, γαλλικά, είναι μπον βιβέρ, παίζει εξαιρετικό γαλλικό μπιλιάρδο και είναι γυναικάς. Όλα τα στοιχεία αθροιστικά είναι σημαντικά, διότι βγάζουν έναν εντυπωσιακό χαρακτήρα. Το τελευταίο στοιχείο είναι το καθοριστικό: η ροπή που έχει προς τις γυναίκες.

Ο Χαρίτων είναι γυναικάς της παλιάς σχολής, αν υπάρχει παλιά σχολή. Είναι μουρντάρης, δηλαδή κάνει πεσίματα τα οποία έχουν ως κοινό παρονομαστή τη σωματική επαφή. Το φλερτ του με τη Μαρία Ναυπλιώτου στην ταινία δεν είναι ούτως ή άλλως διακριτικό, όσο συναρπαστικό και αν φαίνεται στον θεατή,  ενώ απογειώνεται τη στιγμή που βρίσκονται μόνοι τους: δεν αφήνει δευτερόλεπτο να περάσει χωρίς να ορμήσει για να την πάρει στην αγκαλιά του, να τη στριμώξει, χωρίς να περάσει πρώτα από τη διαδικασία ενός σεξουαλικού υπονοούμενου.

Η συζήτηση με μία φιλή, η οποία είναι φαν του Χαρίτωνα, ήταν ενδεικτική. Σχεδόν συμφωνήσαμε, πάντως, ότι δεν υπάρχει χώρος για τέτοιους άνδρες σε μία εποχή όπως αυτή που διανύουμε. Και είναι λογικό: ο φόβος έχει δώσει τη θέση του στη συναισθηματική έξαρση και την αναζήτηση ηδονής, διότι υπάρχουν πια νόμοι που πλήρως αποθαρρύνουν τέτοιες πράξεις. Αρχής γενομένης από τη βία του άντρα προς τη γυναίκα, ένα φαινόμενο που δεν έχει σταματήσει, υπάρχει μία σκάλα την οποία όλοι ανεβαίνουμε, γεμάτη γεγονότα και σκέψεις, για να φθάσουμε στα βάθη του βυθού μας και έπειτα, όταν επιστρέψουμε στην επιφανεία, να είμαστε κατάτι αλλαγμένοι.

Αν κάτι από το στυλ του Χαρίτωνα, τον ορμητικό τρόπο του, αναζητούν τη σήμερον ημέρα οι γυναίκες και αναρωτιούνται για το πού πήγαν οι άντρες, το πιθανότερο είναι ότι θα σκεφτόντουσαν πολύ σοβαρά να κάνουν μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση σε έναν συνάδελφό τους ή έναν προϊστάμενό τους στη δουλειά για έναν εντελώς αθώο έπαινο. Δεν σημαίνει ότι συμβαίνει καθ’ εκάστη, πάντως η αλήθεια είναι ότι στον τόπο της εργασίας τους οι άντρες έχουν γίνει διπλά προσεκτικοί.

Η προσοχή φέρνει την αποστασιοποίηση. Όταν δεν βρίσκεις ένα τρόπο για να καλύψεις το κενό που σε χωρίζει από τη λύση ενός προβλήματος που εξελίσσεται σε μόνιμη κατάσταση, τότε ένας πολύ σίγουρος τρόπος για να μην χρειαστεί να κουράζεσαι άλλο είναι να παρατήσεις το πρόβλημα. Όλες αυτές οι τροποποιήσεις για να εξαλειφθούν όλα τα είδη της βίας εις βάρος της γυναίκας τα τελευταία χρόνια, ο τόσο εύθραυστος νόμος που μπορεί να σε βάλει στη φυλακή για σεξουαλική παρενόχληση, μαζί με την ανδρική ματαιοδοξία- που δημιουργήθηκε μέσα από την τριβή του στη σχέση του με τη γυναίκα ως ισότιμο μέλος και όχι ως αντικείμενο ή προγραμματισμένο ρομπότ- αναγκάζουν τους άντρες να παίζουν στην πραγματικότητα ένα ρόλο κομπάρσου στη σχέση τους με τις γυναίκες και, δίχως την επιθετικότητά τους, πια, ως στοιχείο, να μην μπορούν να κρατήσουν το παιχνίδι δραστήριο, αφού άλλαξαν πλήρως τα μοτίβα της ερωτικής κίνησής τους. Οι γυναίκες, βεβαίως, πραγματικά σε ορισμένες περιπτώσεις γνωρίζουν ότι το μόνο που θέλουν είναι να εναντιωθούν στον άντρα, όχι επειδή μια τέτοια κίνηση θα αποβεί επ’ ωφελεία της «μάχης» τους για την αναγνώρισή τους ως ισότιμων μελών του αντρικού φύλου αλλά, για το παιχνίδι και μόνο. Και αυτό φέρνει μία επιχειρηματολογία με την οποία θα γελούσαν δυνατά οι δικαστίνες στο κεντρικό δικαστήριο της Λέσβου τον 4ο αιώνα προ Χριστού και που δεν θα μπορούσαν να τη δεχθούν ως επαρκή, σε καμία περίπτωση.

Θα ήταν μηδενιστικό να πούμε ότι δεν υπάρχουν χαρακτήρες όπως εκείνος του Γιώργου Χωραφά στην επίμαχη ταινία, αλλά το σίγουρο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αγοριών δεν μεγαλώνει με την ελευθεριότητα με την οποία μεγάλωσε ο Χαρίτων, μία ελευθεριότητα η οποία του επέτρεψε να μιλάει ρώσικα και γαλλικά και να ξέρει το χτύπημα του Λουσιάν ντε Ναρσί- ή όπως αλλιώς λέγεται- με τη σκούπα στο μπιλιάρδο. Είναι μία λογική συνέχεια καταστάσεων και αντιδικιών, μίας διαρκούς πάλης που δεν σημαίνει ότι είναι κινούμενη, αν και η ίδια η γη έχει από μόνη της κινούμενη ενέργεια. Ο φόβος δεν ενεργεί μόνο σε αυτό το πλαίσιο, που δεν επιτρέπει στους γλεντζέδες γυναικάδες να νιώσουν αυτήν την πληρότητα η οποία δεν προκύπτει από κάπου ότι είναι ένα δημιούργημα με θεμέλια, αλλά σίγουρα, παρεισφρέοντας σαν δυσάρεστη και επώδυνη ένεση στις αρτηρίες, αυτό το κομμάτι είναι το μόνο που κατακτά. Διότι η προσωπική ενοχή και η υποχώρηση μπροστά σε τέτοιου είδους κινδύνουν αποθαρρύνουν την ανθρώπινη επαφή, σε ένα μεγάλο ποσοστό.

  

Read 912 times Last modified on Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014 11:37

deseo teliko

boskopoula teliko

Uhair ingalatsi