kibubu teliko

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013 13:59

Η φύση εκδικείται; (Για τους εκπαιδευτικούς που έχασαν τη ζωή τους στις πλημμύρες της Ρόδου)

Written by
Rate this item
(3 votes)

 

Είναι γενικά παραδεκτό ότι σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα όπως η σημερινή, προσπαθείται διαρκώς και ποικιλοτρόπως, να κατευθυνθεί η μέση κοινωνική συνείδηση, σε συγκεκριμένα ιδεολογικά «μονοπάτια».

 

Μια από τις μυθιστορίες λοιπόν, που επικρατούν πλέον ως defacto κοινωνική αντίληψη, είναι η άποψη που λέει ότι η «φύση εκδικείται». Πάντα, ή σχεδόν πάντα, μετά από μια μεγάλη καταστροφή που προήλθε από ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, ακούμε στις παρέες μας ή σε αρκετά δελτία ειδήσεων τη φράση «η φύση εκδικείται». Μια άποψη, που κατά τη γνώμη μου, αποπροσανατολίζει την κοινωνική συνείδηση από την πραγματική αιτία του κακού, και απομονώνει στη σκέψη μας τη φύση, ως κάτι που με μια εκδικητική μανία, προσπαθεί να πάρει το αίμα του πίσω.

Η φύση δεν εκδικείται φίλες και φίλοι. Η φύση συμβαίνει. Υφίσταται. Υπάρχει. Έχει ροή. Δεν ανακόπτεται η «κίνησή» της. Ο σεισμός και το ηφαίστειο για παράδειγμα, θα συμβούν. Θα συγκρουστούν οι λιθοσφαιρικές πλάκες της γης και η ενεργειακή «αντανάκλαση» θα προκαλέσει σεισμό. Και αν μάλιστα, η μια λιθοσφαιρική πλάκα υποχωρήσει και καταπλακωθεί από την άλλη, θα λιώσει, θα δημιουργηθεί μάγμα και καθώς θα αναδύεται προς την επιφάνεια της γης, θα βρει μια διέξοδο, με αποτέλεσμα να υπάρξει ηφαιστειακή ενεργοποίηση. Αυτό, είναι φύση.

Φύση είναι επίσης, το τσουνάμι. Η επικίνδυνη δηλαδή ροή κυμάτων προς τη στεριά, που προκαλείται από την ενεργειακή «αντανάκλαση» ενός δυνατού υποθαλάσσιου σεισμού. Ανέκαθεν λοιπόν υπήρχαν σεισμοί, ανέκαθεν και τσουνάμι. Μάλιστα, επειδή η φύση έχει προβλέψει για την προστασία των έμβιων όντων της στεριάς, υπάρχουν στο βυθό της θάλασσας, βράχια, φύκια και κοραλλιογενείς ύφαλοι, που ανακάμπτουν την ορμή των κυμάτων καθώς κατευθύνονται στη στεριά. Όταν όμως ο άνθρωπος θέλοντας το περισσότερο δυνατό κέρδος, χωρίς να υπολογίζει ούτε την οικολογία αλλά και ούτε την ίδια την ανθρώπινη ζωή, διαλύει τα βράχια και τους υφάλους κοντά στη στεριά, ρίχνει μπετόν μέσα στο βυθό και χτίζει υπερπολυτελή «θαλάσσια» ξενοδοχεία, τότε όταν συμβεί το φυσικό τσουνάμι, εφόσον δε θα υπάρχει τίποτα να ανακάμψει την ορμή του, θα παρασύρει στο διάβα του με όλη τη δύναμη το ξενοδοχείο και με σχεδόν την ίδια ορμή, θα υπερκεράσει τη στεριά προκαλώντας κι εκεί πολλούς θανάτους. Η συνειδητή ανθρώπινη παρέμβαση λοιπόν, προκαλεί τις ανυπολόγιστες καταστροφές και όχι η «εκδίκηση της φύσης».

Κάπως έτσι λοιπόν, χάθηκαν πριν δεκαπέντε μέρες, οι δυο συνάδελφοί μου εκπαιδευτικοί, στη «θεομηνία» στη Ρόδο. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της συνδυαστικής αλληλεπίδρασης ενός ακραίου καιρικού φαινομένου και της ανθρώπινης παρέμβασης. Και εξηγούμαι.

Ακραία καιρικά φαινόμενα υπήρχαν ανέκαθεν. Από τη γέννηση της γης μέχρι σήμερα. Έχει αλλάξει κάτι όμως. Κι αυτό είναι, η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ των φαινομένων αυτών.  Διότι εννοείται, όταν το παγκόσμιο κλίμα γίνεται όλο και πιο θερμό (λόγω των ρύπων στην ατμόσφαιρα, που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου), εκλύεται πολύ περισσότερη ενέργεια, που δημιουργεί όλο και πιο συχνούς και σφοδρούς τυφώνες και κυκλώνες, όπως ο Χαϊγιέν ή η Κλεοπάτρα. Έχει αποσταθεροποιηθεί λοιπόν το παγκόσμιο κλίμα και είναι φυσικό επακόλουθο, η σφοδρότητα και η συχνότητα των ακραίων καιρικών φαινομένων.Κι επίσης, όταν μπαζώνεις κι επιχωματώνεις κοίτες ποταμού ή όταν κάνεις δρόμους που περνούν μέσα από το ρέμα, εννοείται ότι θα υπάρξει πλημμύρα μετά από μια πολύ έντονη βροχόπτωση, που θα καταστρέψει και θα σκοτώσει.

Ελπίζω και εύχομαι πραγματικά, ο θάνατος της 27χρονης δασκάλας και του 50χρονου καθηγητή, να βάλουν επιτέλους ένα φραγμό στις ανθρώπινες παρεμβάσεις και αυθαιρεσίες, που συνδυαστικά με φυσικά γεγονότα, προκαλούν θανάτους.

Μήπως λοιπόν ήρθε ο καιρός σιγά σιγά, να αναθεωρήσουμε την «εκδικητική» υπόσταση της φύσης και να κοιτάξουμε λίγο μέσα μας;

Ας προβληματιστούμε…

 

Αντώνης Μ. Σταυριανός

Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ

Last modified on Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013 11:01

deseo teliko

boskopoula teliko

Uhair ingalatsi