kibubu teliko

Αντώνης Σταυριανός

Αντώνης Σταυριανός (3)

Πέμπτη, 09 Ιανουαρίου 2014 16:56

Γαλατσιώτες Ν…άξιοι

Written by

galatsi-naxos

-Και πού μένεις;

-Γαλάτσι.

-Ε βέβαια, πού θα’ μενες; Όλοι οι Ναξιώτες, εκεί είστε, τι ρωτάω;

Πόσες φορές αλήθεια σου έχει συμβεί αυτός ο διάλογος; Εμένα, αμέτρητες πλέον.

Είναι μια συνηθισμένη διαδικασία ερωτοαπαντήσεων  που με ακολουθεί από το Δημοτικό στο Λύκειο, από το Πανεπιστήμιο μέχρι το Στρατό κι από το σήμερα μέχρι για πολύ ακόμα πιθανολογώ. Για ένα περίεργο λόγο (που τελικά δεν είναι και τόσο περίεργος), έχουμε μαζευτεί πολλοί πραγματικά Ναξιώτες στην πόλη του Γαλατσίου. Οι ιστορικές αναφορές μιλούν για ένα μεγάλο κύμα εσωτερικής μετανάστευσης, οικονομικών κυρίως αιτίων, το οποίο κατέληξε αρχικά γύρω από την περιοχή Λιναρά και αποτελούνταν από εργάτες (Ναξιώτες ως επί το πλείστον), οι οποίοι θα εργάζονταν στο Καμίνι. Έτσι, σιγά σιγά, οι Ναξιώτες που στις αρχές του 20ου αιώνα έψαχναν για καλύτερους όρους ζωής, μια και η φτώχεια στη Νάξο ήταν μεγάλη, άρχισαν να ακολουθούν ο ένας τον άλλο στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, με κατάληξη τη συνοικία του Γαλατσίου.

Δεκαετία του ’90, Γαλάτσι. Η ιδιωτική τηλεόραση έχει αρχίσει και εγκαθίσταται στις συνειδήσεις των Ελλήνων. Η μουσική υποκουλτούρα κάνει θραύση μέσω των ΜΜΕ. Η αμερικανοποίηση του τρόπου ζωής λανσάρεται στη μέση σκέψη, ως το αναγκαίο greek dream. Μπουζουκοδάνεια, διακοποδάνεια  και κάθε είδους πλασματική μορφή καλοπέρασης, συνδυαστικά με κάθε είδους φυλλάδες του «υποπολιτισμού», είναι το απαραίτητο πλασματικό μοτίβο για τνέο εκείνης της «καλής» εποχής. Το Γαλάτσι, παλεύει  να συνειδητοποιήσει αν ανήκει τελικά στην πολιτιστική κουλτούρα του Κέντρου ή των Βορείων Προαστίων. Καφετέρειες, clubs, και events κατακλύζουν την πόλη. Ο πολιτιστικός «ευνουχισμός» μιας νεολαίας που προσπαθεί να ανακαλύψει την ιδεολογική ταυτότητά της, έχει κάνει ήδη τις «προβολές» της, στην καθημερινότητα των Γυμνασίων και των Λυκείων της πόλης μας…

 

Είναι γενικά παραδεκτό ότι σε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα όπως η σημερινή, προσπαθείται διαρκώς και ποικιλοτρόπως, να κατευθυνθεί η μέση κοινωνική συνείδηση, σε συγκεκριμένα ιδεολογικά «μονοπάτια».

 

Μια από τις μυθιστορίες λοιπόν, που επικρατούν πλέον ως defacto κοινωνική αντίληψη, είναι η άποψη που λέει ότι η «φύση εκδικείται». Πάντα, ή σχεδόν πάντα, μετά από μια μεγάλη καταστροφή που προήλθε από ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο, ακούμε στις παρέες μας ή σε αρκετά δελτία ειδήσεων τη φράση «η φύση εκδικείται». Μια άποψη, που κατά τη γνώμη μου, αποπροσανατολίζει την κοινωνική συνείδηση από την πραγματική αιτία του κακού, και απομονώνει στη σκέψη μας τη φύση, ως κάτι που με μια εκδικητική μανία, προσπαθεί να πάρει το αίμα του πίσω.

deseo teliko

boskopoula teliko

Uhair ingalatsi