kibubu teliko

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011 13:19

''Αλσος Βεικου Γαλατσιου'' Μοναδική λύση η νομιμοποίηση των εγκαταστάσεων

Written by
Rate this item
(1 Vote)

Το 2008, με αφορμή την κατανομή του χρόνου προπόνησης στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Αθλητικού Κέντρου Γαλατσιου στα διάφορα αθλητικά σωματεία, αναδύθηκε, από άγνοια και αδέξιους χειρισμούς, ένα ανύπαρκτο πρόβλημα. Ξαφνικά ο Δήμος της Αθήνας εμφανίστηκε ως ιδιοκτήτης της έκτασης του Αλσους Βέικου με δικαιώματα παρέμβασης στη διαχείριση των αθλητικών υποδομών που ο Δήμος μας κατασκεύασε στην έκταση αυτή και συντηρεί με δαπάνες του επί δεκαετίες.

Οπως έγραψα τότε, ο Δήμος Αθηναίων δεν έχει καμιά δουλειά μέσα στο χώρο αυτό. Τα όποια προβλήματα, σχετικά με τις εγκατεστημένες χρήσεις και τη διαχείρισή τους, ρυθμίζονται με Συμφωνητικό Παραχώρησης της χρήσης του χώρου αυτού από το Νομικό Πρόσωπο «ΑΛΣΟΣ ΒΕΪΚΟΥ» στο Δήμο μας. Θυμίζω ότι η έκταση των 220 περίπου στρεμμάτων του Αλσους μέσα στην οποία βρίσκονται οι αθλητικές και άλλες εγκαταστάσεις του Δήμου μας, είναι μέρος της ευρύτερης έκτασης του Κτήματος Βέικου, που από το 1915, 1934 και 1994 το Ελληνικό Κράτος έχει χαρακτηρίσει και επαναχαρακτηρίσει Δασική - Αναδασωτέα.
ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
Α. Στην ευρύτερη έκταση του Κτήματος Βέικου
Συνεπώς, εκτός από το Νομικό Πρόσωπο και το Δήμο Γαλατσίου, υπάρχει και η Διεύθυνση Δασών Αθηνών με ισχυρό δικαίωμα και υποχρέωση παρέμβασης σ’ αυτό το χώρο. Μόνο που στη διάρκεια αυτής της εκατονταετίας συνήθως έκανε τα στραβά μάτια. Οι όποιες κατά καιρούς παρεμβάσεις της, για την αποτροπή αυθαίρετων πράξεων σ’ αυτό τον περιβαλλοντικά προστατευόμενο χώρο, κατά κανόνα ατελέσφορες, κινούνταν στα όρια της τυπικής γραφειοκρατικής πρακτικής για να τηρούνται τα προσχήματα. Αποτέλεσμα, η τεράστια (10.000 στρέμματα περίπου) δασική - αναδασωτέα έκταση να περιοριστεί στα σημερινά 1.000 - 1.200 στρέμματα, και μάλιστα με ανολοκλήρωτη την αναδάσωσή της.
Θα περίμενε κανείς ότι ως δασική - αναδασωτέα η τεράστια αυτή έκταση, είτε ανήκε εν μέρει ή εν όλο στο Ελληνικό Δημόσιο είτε τη διεκδικούσαν ιδιώτες, θα προστατεύονταν και θα έμενε ακέραιη, με εξαίρεση περιορισμένα τμήματά της για να καλυφθούν, σύμφωνα με το νόμο, εθνικές ανάγκες. Δυστυχώς, η πελατειακή λειτουργία των πολιτικών και η διαπλοκή τους με οικονομικά συμφέροντα, που δεν είναι σημερινό φαινόμενο, καθώς και η διαφθορά, η αδιαφορία και η άγνοια που διαχρονικά ενδημούν στη Δημόσια Διοίκηση, κατασπάραξαν το μεγαλύτερο δασικό πνεύμονα που εκτείνονταν στη καρδιά του Λεκανοπεδίου. Ετσι φτάσαμε στη μεταπολιτευτική περίοδο με κύριο χαρακτηριστικό την ένταση του βιασμού της όποιας απόμεινε δασικής - αναδασωτέας έκτασης, όχι τόσο από διεκδικητές και καταπατητές, αλλά από το ίδιο το Κράτος και τους Δήμους, που όφειλαν να την προστατεύουν.
Τις δεκαετίες 1980-1990 ενεργοί πολίτες στους όμορους προς το Κτήμα Βέικου Δήμους, με δυναμικότερη συλλογική έκφραση την «Κίνηση Πολιτών Γαλατσίου»», υπό τον ακαταπόνητο και αξέχαστο Βασίλη Ζαφειράκη, και με την ιδιαίτερα δυναμική εκπροσώπησή τους στο Δημοτικό Συμβούλιο, συνέβαλαν αποφασιστικά στην απομάκρυνση των δεκάδων επιχειρήσεων που ήταν αυθαίρετα εγκατεστημένες μέσα σ’ αυτή τη προστατευόμενη έκταση. Παράλληλα απέτρεψαν τη τσιμεντοποίηση τμημάτων της είτε για κατασκευή προνομιακών κατοικιών (Ολυμπιακή Τεχνική), είτε για εγκατάσταση εμπορικών επιχειρήσεων Εστίασης και Αναψυχής (ΒΙΤΜΕΝ), είτε για διάφορες άλλες χρήσεις, όπως Ελικοδρόμιο (Σαραντόπουλος). Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, που οι παραβάτες και αυθαιρετούντες ήταν το Κράτος και οι Δήμοι, η οικοδόμηση δασικής έκτασης δεν αποφεύχθηκε (ανέγερση σχολείων, το αμαρτωλό ΠΑΛΑΙ, το γκαράζ των απορριμματοφόρων κλπ.).
- Στο επόμενο φύλλο οι αυθαίρετες κατασκευές στο «Αλσος Βέικου» και τι πρέπει να γίνει για την οριστική λύση του ζητήματος.


Πηγη: palmosnews.gr

deseo teliko

boskopoula teliko

Uhair ingalatsi